Pluton

Pluton z racji oddalenia został odkryty dopiero w 1930 roku przez Clide'a Tombaugha. Nazwa pochodzi od imienia rzymskiego boga świata zmarłych Plutona. Nie został do tej pory zbadany przez żadną sondę, a wszystkie dane o nim, typu masa lub gęstość, zostały wyznaczone na podstawie obserwacji zachowania się Plutona w stosunku do jego satelity, Charona, którego dostrzeżono znacznie wcześniej. Do tej pory był najmniejszą planetą w Układzie Słonecznym, od sierpnia 2006 roku zalicza się jednak do grupy planet karłowatych. Planeta zbudowana jest z lodu oraz gazów, między innymi metanu oraz amoniaku. Jej orbita krzyżuje się z orbitą Neptuna i jest silnie spłaszczona. Dzień na Plutonie jest 6,5 razy dłuższy niż ziemski (planeta obraca się wokół własnej osi w przeciwnym kierunku od większości planet), rok trwa 249 ziemskich lat. Z powodu niewielkich rozmiarów, małej jasności i dużego oddalenia (5915 mln km od Słońca) ciężko jest go dostrzec nawet przez silne teleskopy, ma żółtawe zabarwienie i można go uznać za gwiazdę. Posiada również rzadką atmosferę, co zostało odkryte podczas obserwacji kosmicznych. Oprócz największego satelity, Charona, uznawanego czasami za część układu podwójnego Pluton-Charon (planety podwójnej) Pluton okrążają również dwa księżyce zewnętrzne, Hydra i Nix. W 2006 roku w kierunku Plutona wyruszyła sonda kosmiczna New Horizons, której dotarcie do planety planowane jest w roku 2015.